30-08-03

21 Yes

YES, ik heb mijn dagboek teruggevonden dank zij zelfhypnose.  Ik begin te dementeren, neen, dit is geen grap, ik stel jammer genoeg vast dat ik geen namen meer kan onthouden.  Omdat ik dit heel erg vind, ben ik in de bib boeken gaan opzoeken, die het probleem beschrijven en oplossingen en tips meegeven.  Nu blijkt dat alles wat we met onze zintuigen waarnemen, voor altijd in ons geheugen wordt opgeslagen.  Omdat dit zo’n gigantische berg informatie is, vergeten we bewust bijna alles.  Het onderbewuste haalt dan die informatie naar boven die we denken nodig te hebben.  Er bestaan nu technieken om in de tijd terug te keren, of met andere woorden, beelden uit het onderbewuste naar boven te halen van zaken die lang geleden gebeurd zijn.  Dank zij visualisering kan je na wat oefenen het verleden projecteren achter je netvlies. Het lijkt of je als buitenstaander naar de cinema van jouw eigen geheugen staat te kijken. Het heeft te maken met in wakkere toestand dagdromen.

Via deze techniek ben ik terug gekeerd naar 14 februari 1985, de dag waarop ik Sabine leerde kennen en ik gestopt ben met mijn dagboek.  Nu blijkt dat ik die dag mijn dagboek aan Sabine heb gegeven, dus moest zij het ergens hebben weggelegd.  Sabine had een naaiateliertje in huis, want ze maakte heel veel van haar kleren zelf.  Ik heb dit kamertje al die tijd ongemoeid gelaten.  Mijn intuïtie leidde mij naar haar naaikoffertje en inderdaad, in het onderste vakje lag mijn blauwe boekje zoals ik het gedoopt had. Ik heb nog niet echt de tijd gehad om erin te lezen, maar ik neem het vandaag mee naar Stockholm.  Het zal de eenzame avonden vullen op mijn hotelkamer.  Wordt vervolgd.


18:29 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20 Niemandsland

Ik hou van films, goede films, films zoals die vaak in Filmfan te zien zijn op woensdagavond op Canvas, als er geen voetbal is tenminste, want daar hou ik niet van.  Als eenzaat (of is dit met een d???) kijk ik meestal alleen, maar dan maak ik het toch gezellig, met een glaasje wijn, een streekbiertje of een cognacje, vergezeld van een stukje kaas.  Ik heb mezelf op mijn veertigste getrakteerd met een DVD-speler, zo eentje met 6 boxen, zodat het geluid van alle kanten op je af komt.  Soms breng ik dan van het werk een LCD-projector mee en dan heb je echt dat cinemagevoel.  Enkel een dame naast mij om eens lekker in te knijpen als het spannend is, ontbreekt.

Mijn DVD’s haal ik vaak in de plaatselijke bibliotheek.  Ze hebben een mooi aanbod en je mag de DVD’s een week huren tegen de helft van de prijs zoals ik die betaal bij de videoboer.

Gisterenavond heb ik No man’s land bewonderd, een film die zich afspeelt tijdens de oorlog in Joegoslavië.  Er komt weinig geweld in voor, maar de film illustreert op zo’n sublieme manier, de zinloosheid van een oorlog en de machteloosheid van soldaten.  Problemen worden via het paraplusysteem naar boven gevoerd, waar men boven aan de top, de problemen gewoon in de doofpot stopt.

Het bijzondere aan de film is ook dat je vaak moet lachen met absurde situaties die op de keeper beschouwd, heel intriest zijn. 

Een prachtfilm die een wrange nasmaak achterlaat die je nog heel lang proeft.

 

Ik zit volgende week in Stockholm voor een reclameopdracht, je zal dus mijn dagelijkse blogje een tijdje moeten missen, maar veel mensen zullen ze wel niet missen aan de weinige reacties te zien.


11:56 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-08-03

19 Een bank vooruit en ...

Soms snap ik onze economie niet.  Vroeger was alles gratis: zichtrekeningen, bankkaarten, geld afhalen, verrichtingen aan het loket, noem maar op.  Op elke hoek van de straat, langs het marktplein van elke gemeente vond je tientallen banken: Gemeentekrediet, Bank van Brussel, Bank van Roeselare en West-Vlaanderen, Cera, Europabank en zo zou ik nog lang kunnen doorgaan, ware het niet dat ik dement ben voor namen.  Als je binnen kwam, vond je een hele rij loketten, allemaal bemand of bevrouwd met niet-gestresseerde loketbedienden, die tijd voor jou hadden.  Ze probeerden je niet één of andere verzekering aan te smeren, ze stelden geen andere oplossing voor als je geld kwam op je rekening zetten.  En de banken maakten winst, want ze bouwden steeds maar bij, steeds maar hoger.

 

Vandaag moeten banken fusioneren, zeggen ze.  De groten slokken de kleintjes op.  België wordt nog eens, een enclave van Nederland  Bij mijn bankinstelling moest ik zelfs betalen voor computerbanking, ik moest betalen om hun werk te doen.  Zover is het niet gekomen, ik heb mijn geld naar een andere bank doorgesluisd.  Ik heb een aantal vrienden die werkzaam zijn in de banksector en het is daar zo stressie geworden dat het niet meer leuk is.  Bankbedienden die reeds jaren werkten in eigen streek, mogen plots pendelen naar Brussel, omdat er hier geen werk meer voor hen is.  Dan lees ik vandaag op teletext dat een bank het heel slecht doet op de beurs, omdat ze minder winst hebben gemaakt dan vorig jaar.  Stilstaan is achteruit gaan, zegt men dan. Een paar miljoen minder op de miljarden van vorig jaar.  Waar gaat het in onze wereld naar toe?  Er is maar één bank waar het nog leuk is om er als klant te komen. Deze  



09:33 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-08-03

18 Zelfdoding

Waarom ontnemen sommige mensen zichzelf van het leven?  Waarom is de dood de enige uitkomst? Het fenomeen heeft me sedert de dood van Sabine sterk bezig gehouden. Als er in de media iets over verschijnt, dan trekt dit altijd mijn aandacht.  Betty Mellaerts heeft volgens de lezersbrieven in HUMO een uitspraak gedaan over zelfdoding die velen in het verkeerde keelgat is geschoten.  Zij had het over een laffe daad, waarop velen getuigden dat hun partner, vriend of familielid helemaal niet laf was geweest.  Nu is er iemand onder de bloggers die er een weblog aan weidt: http://21daysuicide.skynetblogs.be/ Of het een grap is, weet ik niet, maar ik vind de reacties uitermate boeiend.  Sommigen reageren heel empathisch, anderen trekken de weblog in het belachelijke en enkelen schrijven hun twijfel uit of dit een wansmakelijke grap is of niet.  Ondertussen merk ik dat de website reeds afgesloten werd.  Wellicht had de maker niet verwacht dat zijn blog zulke tegenstrijdige reacties zou uitlokken. Jammer dat de reacties ook gewist werden…

 

Zelfdoding zal wel de oplossing zijn voor een verdoorgedreven depressie.  Ik behoor tot de categorie die nooit (zeg nooit nooit) depressief is en als buitenstaander kan je met jouw verstand een depressie wel inschatten, maar met je gevoel niet.  Hopelijk blijft het zo.

Een interessante website rond zelfdoding draagt dezelfde naam www.zelfdoding.be



07:52 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-08-03

17 Vals beschuldigd

Help, de koude oorlog staat weer voor de deur, de russen vallen massaal het internet aan met behulp van Virtuele Intelligentie.  Deze virussen werden hiervoor speciaal opgeleid door Aibiemmm.  Wat kunnen wij er als simpele huis en tuin computergebruiker tegen doen? Wel, zorg voor een goed Antivirusprogramma.  Persoonlijk gebruik ik Panda, omdat dit automatisch dagelijks via het internet updates download, zonder dat ik mij daar moet mee bezig houden.  Ten tweede, installeer een Firewall.  Zonealarm is gratis (www.zonelabs.com) Ten derde, zorg dat er geen spyware op jouw computer belandt door het installeren van allerlei dubieuze software zoals Kazaa.  Ben je niet zeker of er spyware geïnstalleerd werd, dan kan je Adaware (www.lavasoft.de) downloaden een gratis programma dat spyware opspoort en verwijdert.

Trouwens, 26 augustus was een topdag voor het virus Sobig.  Ik heb zeker 30 mails ontvangen van allerlei besmette computers.  Het ergste was dat ik ook een zevental mails ontvangen heb van computergebruikers, die mij vals beschuldigden van het versturen van een mail met het Sobig-virus.  Ik heb tweemaal mijn computer gescand, zonder dat één virus werd aangetroffen (met de recentste viruslijst) .  Informatie op het net leerde me dat Sobig gewoon adressen uit het adressenboek van Outlook (express) gebruikt om als afzender te fungeren.

Ondanks al deze voorbehoedsmiddelen kan het toch nog gebeuren dat een hacker de macht over jouw computer overneemt.  Kijk maar eens op mijn Curriculum Vitae waar een hacker de reclame van Skynet onder handen heeft genomen linksboven. 




08:32 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-08-03

16 Ex libris

Ik ben nog steeds op zoek naar mijn dagboek, vruchteloos tot nu toe.  Ik heb wel een ex libris teruggevonden die Joke, mijn eerste lief, ooit voor mij getekend heeft.  Een ex libris is een tekening waarin persoonlijke eigenschappen via symbolen verwerkt worden.  Joke had dit nogal letterlijk opgevat door de letters van mijn naam te voorzien van bij mij horende zaken zoals daar zijn:

P: Ik luister graag naar muziek (Dit is na 23 jaar nog steeds het geval, het liefst elektronische muziek)

A: Ik ben optimistisch ingesteld en lach graag.

T: Ik ben een huisduif die er wel eens op uit trekt, maar dan ook altijd graag terug  keert.

R: Ik wilde op 17-jarige leeftijd onderwijzer worden en vind dit nog steeds een prachtig beroep waar ik heel veel respect voor heb.

I: Elektronica was toen mijn passie: versterkers, lichtorgels, radio’s.  Later heb ik mijn eerste computer ook zelf gebouwd.

C: Ik sliep en slaap nog altijd graag.  Dromen is hier een vast onderdeel van.

K: Ik maakte toen met mijn vrienden vaak trektochten, het liefst door Ierland.

 

Vreemd om tijdens mijn zoektocht zo het verleden terug op te rakelen.  Het eerste wat ik deed was ruiken aan het tekenpapier en onmiddellijk werden de herinneringen losgeweekt uit mijn onderbewuste.  Geuren brengen gemakkelijk ervaringen terug naar boven bij mij.

Intuïtie is nog zoiets waarvan men zegt dat vooral vrouwen dit bezitten, mijn intuïtie vertelt me dat ik op de goede weg zit om het bewuste dagboek tegen te komen.  We zullen zien…



00:49 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-08-03

15 Naturisten

Zoals beloofd gisteren zie je hier de originele foto waaruit ik die twee mooie meisjes geplukt heb.  Ik kon het niet laten om de naam van de boot te wissen en te vervangen door iets anders ;-) 

Wat een zalig gevoel moet het trouwens zijn om in je naakie zo in zee te springen.  Bij erochique vind je nog een foto uit die reeks beminnelijke zeemeerminnen.

Ik duik zelf af en toe, maar dan gesnoerd in zo’n rubberpak.  Ik zou best wel eens in Adamskostuum zo tussen de dolfijnen willen zwemmen.  Moet een heerlijk vrij gevoel geven.  Ik heb één keer in mijn leven met Sabine als naturist in het voormalige Joegoslavië verbleven, ik vond het eigenlijk heel lekker en ben sedert toen de naturisten anders gaan bekijken, figuurlijk wel te verstaan.


10:40 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-08-03

14 Zien is geloven?

In Irak werd een Palestijns cameraman doodgeschoten omdat hij de waarheid filmde. De vraag is echter: “Is alles wat we zien, wel de waarheid?”  Neen dus, met de huidige technieken kan men alles tonen wat men wil dat je ziet, zowel op foto als op film.  Mensen zijn zo goedgelovig om het voor waarheid aan te nemen.  Niets is wat het lijkt en dit is niet van deze tijd alleen. Oorlogsverslaggeving is altijd aangepast geweest volgens de wensen van de opdrachtgevers.

Het leuke is dat de simpele leek tegenwoordig ook op zijn thuiscomputertje foto’s kan samenstellen die de wereld rond reizen via het internet als De waarheid.  Wie heeft de foto niet gezien van Bush die een kinderboek onderste boven houdt?  Ik heb hem verschillende keren in mijn mailbus gekregen.

 

Bush met verrekijker

 

Bush met kinderboek

 

Zie ook blog 1

 

Bush doet zoals altijd een beroep op God

Met tekenprogramma’s als Paintshop Pro kan je makkelijk zelf dergelijke trucjes uithalen.  Je hebt er alleen een dikke portie tijd voor nodig.

Morgen publiceer ik de originele foto die ik gebruikt heb om de collage te maken van mijn klokje thuis.

 

http://www.clickfire.com/viewpoints/articles/creating_a_manip_image.php

http://www.wired.com/news/images/0,2334,56430-5539,00.html

 

Reclame is trouwens het mooiste voorbeeld dat mensen graag geloven in leugens.



15:47 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-08-03

13 Broodje @ap

Ik hou van Broodje Aapverhalen.  Wie deze literatuur niet kent, het gaat om verhalen die waar lijken, maar het meestal niet zijn.  In het Engels worden ze vertaald als Urban Legends, vandaar dat wij ze ook wel stadslegendes noemen.  Maar Broodje Aap vind ik leuker, vooral het verhaal dat erachter steekt.  Op de website www.broodjeaap.nl  lees je de verklaring, samen met een verzameling van andere gevarieerde verhalen. Reclame valt eigenlijk ook onder deze proza, want wij proberen ook leugens te verkopen, verpakt in glitterende waarheid.

 

Nu las ik vandaag een verhaal op een Amerikaanse site waarvan ik niet weet of het echt of vals is.  De Amerikaanse regering zou onder druk van Microsoft verzwijgen dat de grote elektriciteitspannes aldaar, te wijten waren aan het zogenaamde Blastervirus dat vorige week op het net werd losgelaten. 

De computers van een kerncentrale in Pennsylvania vielen gedeeltelijk uit nadat ze besmet werden met het Blastervirus.  Aangezien het netwerk draait onder Windows NT, heeft Microsoft er vele miljoenen dollars tegen aan gegooid, om dit nieuws in de doofpot te stoppen.  Het gevolg echter was dat grote delen van Amerika en Canada zonder stroom zaten, zodat onschatbare informatie op PC’s verloren is gegaan.  Op die manier kon het virus wel een halt worden toegeroepen in Amerika, zodat het effect in Europa achteraf groter was dan in Amerika.  Hopelijk hebben de computers van Skynet er geen last van.




07:53 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-08-03

12 Patatje

SV, waarom noem je mij Patatje? Dat was het troetelnaampje dat Sabine ook altijd voor mij gebruikte.  Het was even schrikken toen ik jouw reactie las. Ik zal je tip om mijn oud dagboek te controleren wel ter harte nemen.  ‘k Zou alleen bij God niet weten waar ik het ergens gelaten heb.  Ik ben iemand die alles een beetje laat slingeren, maar ik weet meestal wel goed waar de slinger hangt.  Alleen wordt alle info die ik na een jaar niet gebruikt heb, naar mijn onderbewuste gerangeerd. Het is trouwens niet het eerste dagboek dat ik verloren ben. Toen ik 16 was, verloor ik mijn vorig dagboek op de stoep voor het huis van een meisje op wie ik toen smoor was. Ik was te verlegen om het haar te vertellen, maar mijn dagboek bewaarde al mijn gevoelens die ik voor haar koesterde op papier. Ik hoopte dat Joke mijn dagboek zou vinden en zo mijn gevoelens voor haar zou ontdekken. De volgende morgen vond ik mijn dagboek terug in mijn brievenbus. Ik heb nooit geweten wie de eerlijke vinder was, maar in mijn dagboek stond mijn adres niet genoteerd, de vinder kende mij dus persoonlijk en ik heb altijd geloofd dat het Joke was geweest. Ik vond het toen wel vreemd dat ze er mij nooit over aangesproken had, hoewel dit wederzijds was, omdat ik liever een droom koesterde, dan de waarheid onder ogen te zien.

Toen ik mijn dagboek terug in bezit had, verdween alle motivatie om er nog verder in te schrijven, omdat mijn doel bereikt was: Joke wist nu hoeveel ik van haar hield en welke natte dromen ze mij bezorgde. Had mijn moeder mijn dagboek 'voor' mij uit de brievenbus gehaald, dan hadden mijn natte dromen haar waarschijnlijk een beroerte bezorgd, hoewel ik de wijze waarop ik Jokes borstjes had beschreven, best poëtisch vond.

Ik heb twee jaar een vlinders-in-de-buik-relatie gehad met Joke tot ik terug keerde van een Chirokamp.  Joke bleek om onbegrijpelijke redenen plots verhuisd te zijn en niemand wist waar ze met haar ouders naartoe getrokken waren.



12:15 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-08-03

11 In memoriam

Vandaag is het precies 15 jaar geleden dat Sabine op een vreemde manier uit mijn leven verdween.  Sabine ging elke week tweemaal joggen en maakte daarbij soms trippen van 15 km.  Op 21 augustus 1988 vertrok Sabine om 9u15 voor haar wekelijks zondagstoertje. Ze is nooit meer terug gekomen.  Toen Sabine ’s avonds nog niet terug was, heb ik de politie verwittigd. Die wilde nog geen onderzoek starten en gaf me de raad om nog 24 uur te wachten en daarna terug contact op te nemen indien ze nog niet terecht was.  De volgende dag kreeg ik om 13 uur een telefoontje dat ze was gevonden aan het kanaal, verdronken.  Volgens het parket bleek het om zelfdoding te gaan, een visser had haar van de Schaapbrug zien springen, maar er verder geen aandacht aan besteed omdat hij dacht dat het om een grap ging.  Ik heb nooit geloofd in de thesis van zelfdoding.  Sabine had geen afscheidsbriefje achter gelaten en ze was lachend vertrokken met de mededeling: “Vergeet je dagboek niet in te vullen!”, een vreemde opmerking, want ik was met mijn dagboek gestopt de dag dat ik Sabine leerde kennen.  Er waren niet de minste spanningen tussen ons en ook op school waar ze werkzaam was, waren er geen problemen.  Haar leerlingen waren haar leven.  Ze had ook nooit een poging ondernomen of er zelfs maar een allusie over gemaakt.

Elk jaar ga ik alleen in ons lievelingsrestaurant ons lievelingsgerecht eten.  Voor vanavond heb ik opnieuw een tafeltje geboekt. Ik ben nog altijd op zoek wat er die bewuste dag gebeurd is.




08:34 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-08-03

10 Antiroker

Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.  Dit is zeker het geval in de reclamebusiness.  Ik ben momenteel een reclamecampagne aan het voorbereiden voor een bekend sigarettenmerk, maar ben persoonlijk antiroker.  Ik heb de lijdensweg meegemaakt van een longkankerpatiënt, mijn schoonvader zaliger, die een fervent roker was tot hij de kracht niet meer had om aan zijn sigaret te trekken. Ik heb verschillende röntgenfoto’s gezien van zijn longen die op een asfaltbaan leken. Neen, voor mij geen rokers, en toch ben ik bezig hun wereldje in stand te houden.  Mijn zoete wraak is dat ik op hun kosten tijdens de werkuren, een antirokerscollage heb geknipt en geplakt voor in mijn blogboek. Voilà!





20:27 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-08-03

9 Hilde

Sorry, maar ik had gisteren geen tijd om het verslag over mijn fietstocht verder aan te vullen.  Ik ben terug aan de arbeid geslagen en mijn eerste werkdag was hectisch. Ik had je echter beloofd om iets te vertellen over Hilde.  Hilde kampeert nog steeds met de caravan die ze aangeslagen heeft uit haar gestrande huwelijk.  Ik hielp haar bij het opstellen van de caravan en het opzetten van de luifel. Tijdens het verkennend gesprekje klikte het meteen en toen bleek dat ze met dezelfde doelstellingen was gekomen als ik, besloten we om samen te fietsen.  Hilde komt uit Utrecht en is verpleegster in een bejaardenzorgcentrum aldaar.  Ze is 36 en heeft twee schattige dochters volgens de foto’s die ik gezien heb.  ’s Avonds leerden we elkaar beter kennen, zeker toen de glaasjes wijn de tongen wat losser maakten.  De laatste avond nodigde ze me uit om de nacht door te brengen bij haar in de caravan.  Het is een onvergetelijke nacht geworden.  We besloten om via het internet contact te blijven houden.  Vreemd hoe je op zo’n korte tijd zo snel een relatie kan opbouwen waarvan je weet dat ze puur, eerlijk is.  Jammer dat Utrecht niet naast de deur ligt.


13:05 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-08-03

8 Humor

Humor is de zwemgordel op de rivier van het leven.
Humor: de kunst om de 3 zijden van de medaille te zien.
Humor is een kristal dat zich alleen ontwikkelt in diepe en langdurige pijnen.
De beste humor is die welke je vijf seconden doet lachen en tien minuten nadenken.
Humor is de paraplu van de wijzen.
Humor is een deur naar de eeuwigheid.
De beste manier om een probleem op te lossen is de humor ervan te ontdekken.








11:47 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-08-03

7 Baarle Hertog Baarle Nassau

Traditiegetrouw trek ik er elk jaar op uit met de ligfiets naar Nederland. Ik had intussen in het verleden Zeeuws-Vlaanderen reeds voldoende verkend.  Daarom besloot ik een nieuw stukje Nederland te ontdekken, namelijk Brabant.  Via het internet had ik een boerderijcamping uitgezocht in Baarle Nassau/Baarle Hertog, maar die bleek volzet te zijn.  In Alphen, net over Baarle, vond ik een andere boerderijcamping, aangesloten bij het Vekabo.  Hier was er wel nog een plaatsje vrij voor mij.  Reeds jaren maak ik gebruik van boerderijcampings: het is er rustig, gemoedelijk en niet duur.  Bij mijn aankomst werd ik hartelijk ontvangen door de boerin, die me vergastte met koffie en cake.  De boerderijcamping lag ook net over Baarle Nassau/Hertog, een uniek dorp.  Het is gelegen net over de grens (zo’n 10 km)  In het dorp zijn er 22 enclaves Belgisch grondgebied en binnen die enclaves, zijn er vervolgens nog 7 exclaves, lappen Nederlandse grond.  Baarle Hertog is het Belgische stadsdeel, Baarle Nassau het Nederlandse, maar het vreemde is dat die twee voortdurend omwisselen.  De ene keer sta je op Belgisch grondgebied en even later bevind je jou terug in Nederland.  Dit is het best te merken aan de huisnummers die steeds het vlagje dragen van het land waartoe ze behoren.  Na een reeks Nederlandse nummers, verschijnen plots enkele Belgische huisnummers.  De voordeur bepaalt tot welk land de woning behoort.

 

Naar het voorbeeld van Limburg wordt hier ook gewerkt met fietsknooppunten die grensoverschrijdend zijn.  Je rijdt hierbij van knooppunt naar knooppunt en elk knooppunt heeft zijn eigen nummer.  In Nederland staat op elk knooppunt ook nog eens een overzichtskaart.  Op de camping was de kaart ook aanwezig, zodat ik gemakkelijk mijn eigen fietsroute kon uitstippelen.  Er is echter ook een groot aanbod van fietsroutes, een waar fietsparadijs voor de liefhebbers.

 

De tweede dag arriveerde Hilde, een gescheiden vrouw, die net als ik elk jaar een fietsreisje maakt, terwijl ze zonder kinderen was.  Morgen bericht ik hier meer over.





12:57 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-03

6 De perfectie

Ik heb gisterenavond de perfectie gezien, gehoord, beleefd.  De perfectie heeft een naam: Cirque du Soleil.  Dank zij mijn connecties in de reclamewereld kon ik een VIP-plaats bemachtigen.  Vijf voor acht werd de animatie in gang gezet terwijl de laatste toeschouwers binnen stroomden in de prachtige tent.  Zoals het de perfectie beaamt duurde het eerste deel precies één uur.  De pauze was precies na een half uur afgelopen en het tweede deel duurde even lang als het eerste.  De perfectie was te bewonderen in de belichting, de muziek, de klankinstallatie, de opening, de acts, de originialiteit, de kostuums, het zitcomfort, de timing en zo zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan.

 

Mijn blogboek zal een weekje gesloten blijven, want ik trek er 5 dagen tussen uit met een tentje richting Nederland waar ik met mijn ligfiets de wegen aldaar onveilig maak.  Tegen 40 km/u schuren over de Nederlandse fietspaden, zalig.  Ik ben de gelukkige bezitter van een M5 20/20 bovenstuur, tweedehands gekocht, en nog geen moment spijt van gehad. Tot volgende week…




10:24 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-03

5 Erochique

Ik hou van mooie meisjes.  Sedert mijn puberteit ben ik op zoek naar de ideale vrouw.  Het uiterlijk is hierbij de eerste parameter: liefst blond, maar bruin of zwart is ook geen probleem, blauwe ogen, borsten die gezien worden, maar de ogen niet uitsteken omdat ze te groot zijn en vooral een vrouw met kont.  De binnenkant is natuurlijk ook belangrijk, luisterbereid en eerlijkheid zijn hier heel belangrijk voor mij.  Hoewel ik reeds vijftien jaar alleen ben, heb ik twee maal de kans gehad om een deel van mijn levensdagen te delen met een mooie vrouw.  Twee keer is het vreemd afgelopen, mijn zoektocht gaat dus verder.  Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker de ideale vrouw te vinden is.  Via mijn beroep, loop ik figuurlijk toch wel heel wat mooie vrouwen tegen het schaars geklede lijf, maar hoewel ik best een leuke relatie heb met deze dames, is er geen enkele tot nog toe bij mij thuis over de vloer gekomen.

 

Ondertussen blijf ik net zoals Louis Paul Boon mooie meisjes verzamelen. Vroeger verzamelde ik ze in een schoendoos, maar nu staan ze op mijn harde schijf.  Dank zij het internet is mijn verzameling fors aangegroeid.  Soms is mijn verzamelwoede een obsessie en kan ik ’s nachts uren ontelbare sites afschuimen, op zoek naar mooie meisjes.  Daarbij ben ik echt niet op zoek naar porno, hoewel daar ook best mooie meisjes te vinden zijn.

Ik heb een collage gemaakt van mijn top drie.  Links zie je Fernanda Lessa, rechts Carmella De Cesare.  Het meisje in het midden is mijn favoriet, maar ken ik niet bij naam. Mijn zoektocht op het internet heeft me reeds duidelijk gemaakt dat het zou gaan om een pornoactrice.  Jammer dat zo’n mooi gezicht in die wereld terecht is gekomen. Ze lijkt wel verbazend goed op Sabine, vandaar dat het mijn favoriet is natuurlijk!

Ik wil mijn verzameling wel delen met ooggetuigen en zal daarom regelmatig in mijn blogboek een link leggen naar een babe die voor mij de Award Erochique verdient.  Wie mij wil helpen om mijn verzameling verder uit te bouwen, stuurt maar een foto of link door naar mijn emailadres.  Bedankt bij voorbaat.




13:14 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-08-03

4 100 jaar getrouwd

Mijn moeder is dit jaar 50 jaar getrouwd en mijn vader ook, samen zijn ze volgens de klassieke wiskunde dus 100 jaar getrouwd ;-) Op 28 november 1953 gaven ze elkaar hun jawoord.  Ze houden het ondertussen reeds 50 jaar vol en dit wordt gevierd op 30 november 2003.   Ik ben verantwoordelijk voor de uitnodigingen en de bedankingskaartjes, een opdracht die ik met plezier aanvaard heb, hoewel er meer tijd in gekropen is dan verwacht.  Ik sta ook versteld van de prijzen van kleureninkt en fotopapier.  Ik vraag me af of het niet goedkoper was geweest om alles op de klassieke manier te laten drukken.  Maar het resultaat mag wel gezien worden.  De kwaliteit van de fotoprinters is er de laatste jaren met reuzensprongen of vooruit gegaan, maar kwaliteit heeft zijn prijs.

Mijn ouders zijn beiden nog in een goede gezondheid en wat nog belangrijker is: helder van geest.  Mijn vader is momenteel 75 jaar, maar legt meer kilometers af met zijn fiets dan vele wielertoeristen.  Het fijne is ook dat je elke dag nog merkt dat ze elkaar graag zien.  Dit betekent niet dat ik ze elke dag zie, daarvoor wacht de mens tot ze ziek zijn, om ze te zien aftakelen.

Ik heb vijf jaar mogen delen met Sabine, het zouden er nu vijftien geweest zijn als…




14:24 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-08-03

3 Draagbare airco voor binnen & buiten

Men neme een gewone handdoek (geen badhanddoek, die is te groot).  De kleur speelt geen rol, maar mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar wit.  Men houdt de handdoek onder water, tot alle vezels zich voldoende van water hebben volgezogen.  Daarna wringt men de handdoek uit, totdat er spontaan geen water meer uit lekt.  Men legge de handdoek vervolgens voorzichtig rond de nek met het begin en einde van de handdoek naar de buik gericht.  Het bloed dat door de halsslagader stroomt, wordt afgekoeld zodat de hersenen het verfrissend effect doorsturen naar het ganse lichaam.  Het water in de handdoek onttrekt lichaamswarmte om te verdampen, zodat een blijvend fris gevoel in de nek plaats vindt.  Wanneer de handdoek wat warmer aanvoelt, dan volstaat het om die even te draaien of te verschuiven.  Ook kan na een uur een hernieuwde waterspoeling, het verkoelend karakter drastisch verhogen.

 

Met deze draagbare airco rond mijn nek, trotseer ik reeds heel de week de zuiderse hittegolf die ons landje teistert.  Hoewel ik teisteren nu niet het geschikte werkwoord vind, want ik hou wel van dit weertje.  Vooral de schaars geklede jongedames winden me wel op.  Erotiek is voor mijn niet wat ik zie, maar wel wat mijn verbeelding denkt te zien en met dit weer slaat mijn verbeelding vaak op hol…





16:34 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-03

2 Koningsblauw

Er kleeft verf aan mijn handen, het is gelukkig geen bloed:  Levis Duolsatin, kleurnummer 6845, beter gekend als koningsblauw.  Oh neen, ik heb geen blauw bloed in mijn aderen, ik ben maar een simpele schoolmeester.  Mijn huis heeft een blauwtje opgelopen toen ik met Sabine jaren geleden op het eiland Santorini ben geweest.  We waren beiden verliefd op het wit/blauw van de woningen daar, zodat we besloten om ons boerderijtje wit te kalken en de ramen, deuren en goten te koningsblauwen.  God, wat hebben we samen een prachtige tijd beleefd in onze Griekse woning.  We leefden er als God in Griekenland.  Toen Sabine afscheid had genomen, kreeg ik de kans om het boerderijtje te kopen.  Het was groot genoeg voor mij en kinderen zouden er jammer genoeg toch niet meer rondlopen.

Zoals met alles kosten mooie dingen moeite, zo ook de tweejaarlijkse verfbeurt.  Eerst moet alle hout afgeschuurd worden, water met een scheutje ammoniak zet het hout vetvrij, klaar voor een lik verf.  De eerste dag vind ik verven best prettig, maar de volgende dagen heb ik steeds last van een slapende hand.  Soms tintelen mijn vingers zo erg, dat ik nog met moeite een borstel kan vasthouden.  Met de hittegolf die ons land overspoelt is het ook geen pretje.  Ik sta daarom om zes uur ’s morgens op, zodat ik van half zeven tot half twaalf op en neergaande bewegingen kan maken.  In de namiddag is het trouwens niet meer verantwoord om met deze hitte te schilderen, zowel voor de verf als voor mezelf.  Omdat ik overdag moeilijk kan stilzitten, werk ik in de namiddag de oprit af die ik met ouderwetse kasseien aanleg.  Ik denk dat men in Griekenland wel geen kinderkopjes kent, maar ik ben ook op Brugge verliefd en daar zijn ze wel te vinden.  Heb ik geen kinderen, ik kan toch over hun kopjes lopen…







12:02 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-08-03

1 Goed begonnen is half gewonnen

Velen beginnen eraan, weinigen houden het vol.  Ik moet het minstens één jaar vol houden, ik heb geen andere keuze.  Daarna zien we wel.  Belofte maakt schuld en die wil ik hier aflossen.  Vandaag vier ik mijn veertigste verjaardag, tevens de startdag van mijn nieuw dagboek.  Twintig jaar geleden ben ik er tijdens mijn studies mee gestopt, omdat het toen geen zin meer had om verder te schrijven.  Ik heb toen beloofd dat ik er op mijn veertigste terug zou aan beginnen als... 
 
Het is zover.  Details volgen nog wel.
 
Dit logboek is opgebouwd als een fotoboek.  Op regelmatige basis, probeer ik hier telkens één foto te publiceren die met mijn dag verband houdt.  Een verklarend tekstje ben je natuurlijk ook schuldig.  Voor vandaag heb ik ter kennismaking een foto van mezelf uitgezocht.  Niet dat ik zoveel foto's van mezelf heb, want als amateurfotograaf sta je meestal zelden voor de lens.

Het grote verschil met mijn eerste dagboek is dat dit Blogboek een open boek is voor iedereen die het wil lezen.  Mijn kansen stijgen zo aanzienlijk tegenover de eerste keer ;-) Ik ben benieuwd naar jullie reacties, vooral naar die ene...







19:42 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |