30-08-03

21 Yes

YES, ik heb mijn dagboek teruggevonden dank zij zelfhypnose.  Ik begin te dementeren, neen, dit is geen grap, ik stel jammer genoeg vast dat ik geen namen meer kan onthouden.  Omdat ik dit heel erg vind, ben ik in de bib boeken gaan opzoeken, die het probleem beschrijven en oplossingen en tips meegeven.  Nu blijkt dat alles wat we met onze zintuigen waarnemen, voor altijd in ons geheugen wordt opgeslagen.  Omdat dit zo’n gigantische berg informatie is, vergeten we bewust bijna alles.  Het onderbewuste haalt dan die informatie naar boven die we denken nodig te hebben.  Er bestaan nu technieken om in de tijd terug te keren, of met andere woorden, beelden uit het onderbewuste naar boven te halen van zaken die lang geleden gebeurd zijn.  Dank zij visualisering kan je na wat oefenen het verleden projecteren achter je netvlies. Het lijkt of je als buitenstaander naar de cinema van jouw eigen geheugen staat te kijken. Het heeft te maken met in wakkere toestand dagdromen.

Via deze techniek ben ik terug gekeerd naar 14 februari 1985, de dag waarop ik Sabine leerde kennen en ik gestopt ben met mijn dagboek.  Nu blijkt dat ik die dag mijn dagboek aan Sabine heb gegeven, dus moest zij het ergens hebben weggelegd.  Sabine had een naaiateliertje in huis, want ze maakte heel veel van haar kleren zelf.  Ik heb dit kamertje al die tijd ongemoeid gelaten.  Mijn intuïtie leidde mij naar haar naaikoffertje en inderdaad, in het onderste vakje lag mijn blauwe boekje zoals ik het gedoopt had. Ik heb nog niet echt de tijd gehad om erin te lezen, maar ik neem het vandaag mee naar Stockholm.  Het zal de eenzame avonden vullen op mijn hotelkamer.  Wordt vervolgd.


18:29 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.