06-08-03

2 Koningsblauw

Er kleeft verf aan mijn handen, het is gelukkig geen bloed:  Levis Duolsatin, kleurnummer 6845, beter gekend als koningsblauw.  Oh neen, ik heb geen blauw bloed in mijn aderen, ik ben maar een simpele schoolmeester.  Mijn huis heeft een blauwtje opgelopen toen ik met Sabine jaren geleden op het eiland Santorini ben geweest.  We waren beiden verliefd op het wit/blauw van de woningen daar, zodat we besloten om ons boerderijtje wit te kalken en de ramen, deuren en goten te koningsblauwen.  God, wat hebben we samen een prachtige tijd beleefd in onze Griekse woning.  We leefden er als God in Griekenland.  Toen Sabine afscheid had genomen, kreeg ik de kans om het boerderijtje te kopen.  Het was groot genoeg voor mij en kinderen zouden er jammer genoeg toch niet meer rondlopen.

Zoals met alles kosten mooie dingen moeite, zo ook de tweejaarlijkse verfbeurt.  Eerst moet alle hout afgeschuurd worden, water met een scheutje ammoniak zet het hout vetvrij, klaar voor een lik verf.  De eerste dag vind ik verven best prettig, maar de volgende dagen heb ik steeds last van een slapende hand.  Soms tintelen mijn vingers zo erg, dat ik nog met moeite een borstel kan vasthouden.  Met de hittegolf die ons land overspoelt is het ook geen pretje.  Ik sta daarom om zes uur ’s morgens op, zodat ik van half zeven tot half twaalf op en neergaande bewegingen kan maken.  In de namiddag is het trouwens niet meer verantwoord om met deze hitte te schilderen, zowel voor de verf als voor mezelf.  Omdat ik overdag moeilijk kan stilzitten, werk ik in de namiddag de oprit af die ik met ouderwetse kasseien aanleg.  Ik denk dat men in Griekenland wel geen kinderkopjes kent, maar ik ben ook op Brugge verliefd en daar zijn ze wel te vinden.  Heb ik geen kinderen, ik kan toch over hun kopjes lopen…







12:02 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.