07-11-05

Compagnie Philippe Benty

Ik ben zaterdagavond naar de Compagnie Philippe Genty wezen kijken in de Spil, het cultureel centrum van Roeselare.  Zelden zo'n mooie voorstelling beleefd.  Het was geen dans, het was geen toneel, het was geen figurentheater, pantomime, acrobatie, ... Het was gewoon een potpourrie van dit alles.  Een heel sober, maar tegelijk ingenieus decor met schuivende zwarte platen, waarachter de artiesten opkwamen en terug verdwenen.  Voortdurend werd je als toeschouwer bij de neus genomen.  Een foto veranderde zomaar in een levende acteur, diezelfde acteur verdween even later letterlijk door het podium, een vrouw in rode jurk transformeerde in een andere dame in 't zwart, silouetten bleken plots pankartes te zijn.  De belichting en de muziek speelden een heel belangrijke rol, om van deze voorstelling een uniek spektakel te maken.  Halfweg de productie zat er een dood moment, tweemaal werd gebruikt gemaakt van twee podiumvullende ballonnen. Maar deze minmuntjes kunnen de open mond niet sluiten, waarmee je naar deze productie kijkt.  Jammer genoeg komt de Compagnie Philippe Genty zelden naar België. Wie deze wonderbaarlijke voorstelling wil zien, zal hoogstwaarschijnlijk naar het thuisland Frankrijk moeten trekken.  Krijg je de kans om ze toevallig mee te maken, grijp dan die kans dan met beide handen.  Misschien zie je dan ook de hand van drie op twee meter over het podium kruipen.  Meer info op http://www.philippegenty.com


20:39 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-03

32 Tweede poging

Ik was eergisteren bij een vriend te gast toen plots zijn dochter van twaalf naar beneden stormde. "Yeeehhh, mijn foto staat in de HUMO, die vrouw met haar blote tetten"  Bleek dat die dochter ook een foto had ingezonden voor de HUMO-foto-wedstrijd.  Ze had blijkbaar meer geluk dan ik, want mijn inzending werd niet geselecteerd.  't Zal heiligschennis geweest zijn en sex doet het altijd goed.
Ik probeer het daarom nog maar eens met een politiek thema deze keer.  Toen ik gisteren oudpresident Bill Clinton in Antwerpen zag, voelde ik onmiddellijk terug die sympathie die ik voor hem koesterde toen hij nog president was.  Heel andere koek dan hetgeen ik voel als Bush op het scherm verschijnt.  De schijnheiligheid druipt ervan af.  Je weet nooit of hij het meent of niet, altijd dat duivels lachje op het gezicht.  't Zal misschien beteren met de Guy als president.  Laat ons hopen.



17:06 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-10-03

31 Wedstrijden

Wedstrijden zijn nu niet bepaald een hobby van mij.  Mijn ouders waren vroeger (en misschien nog) bevriend met iemand die hier wel plezier aan beleefde.  Het gevolg was dat in onze kelder vaak liters Doornkaatjenever stond, pakken waspoeder van hetzelfde merk, tientallen dezelfde tubes tandpasta, omdat met de wedstrijdstrookjes bij deze producten, hun vriend regelmatig in de prijzen viel.

Ik doe wel regelmatig mee met een wedstrijdje op het internet waarbij je iets creatief moet opsturen.  Zo heb ik dit jaar al een ballonvlucht gewonnen (die ik nog te goed heb trouwens) en eergisteren viel een mailtje in de bus van radio 1, dat ik de volledige collectie van Jacques Brel gewonnen heb.  Op de schiftingsvraag had ik 3745 geantwoord en het moest 3742 zijn.  Iemand anders is met de hoofdprijs weggelopen, een vliegtuigreis naar het eiland waar Brel stierf.  Jammer.

Er loopt momenteel een wedstrijd bij HUMO waarvoor ik ook eens mijn kansen waag.  Ik heb deze compilatie gemaakt van moeder Theresa met haar laatste vriend.  Benieuwd of mijn foto de selectie haalt.  Zo ja, dan mogen jullie stemmen.  Je hoort er nog van.


20:43 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-09-03

30 Toeval

Ik heb gisterenavond Jacques Brel gezien.  Ongelooflijk hoe die man zijn emoties, gevoelens en gedachten kan uitzingen.  Het was wel op het kleine scherm van de zender Arte en vooral in zwart/wit, maar toch.  Twee keer Jacques Brel op één avond, de echte en zijn reïncarnatie, toevallig hé.  Maar de vraag is of toeval wel bestaat?  Af en toe gebeuren er feiten waarvan ik toevallig denk: dat is toeval, maar als ik er dan bewust mee bezig ben, heb ik het gevoel dat het gebeurde niet zo toevallig is, dat iets of iemand dit zo gepland heeft.  Iedereen zal wel het volgende meegemaakt hebben: je denk aan iemand en plots gaat de telefoon over, het blijkt die persoon te zijn.  Is dit toeval?  Wat was er eerst, de gedachte of de persoon die je nummer intoetst?  Waardoor ging je aan die persoon denken?  Het is soms zinvol om over die toevalligheden eens door te denken.

Als je onze geschiedenis er op na slaat, dan zit die vol met toevalligheden die geen toeval meer kunnen zijn.  Onze wereld wordt geregeerd door wetmatige toevalligheden en de kunst is die vooraf te kunnen inschatten.  Sommige mensen hebben een intuïtie om die te zien, te horen, te voelen.  Anderen zijn reeds afgestompt en denken dat toeval gewoon toeval is.

Ik ben aan dit blogboek begonnen omdat ik toevallig het dagboek van Viviane ontdekt heb.  Daardoor begon een radertje te draaien dat mij terug deed denken aan mijn vorige twee dagboeken, die op zijn beurt me met de neus op de feiten drukte dat ik iets beloofd heb wat ik eigenlijk bewust vergeten was. Is het toeval geweest dat ik via een zoekmachine op het dagboek van Viviane ben terecht gekomen? Neen, ik geloof het niet.


09:56 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-09-03

29 Jacques Brel

Ik ben vanavond naar een optreden geweest van Jacques Brel: magistraal hoe hij zijn gevoelens, emoties en gedachten kan weergeven met muziek.  Natuurlijk is de ruggesteun van zijn puike muzikanten onontbeerlijk.  Hoewel Jacques Brel 25 jaar geleden stierf, gaf hij vanavond toch het beste van zichzelf in de persoon van Filip Jordens, de reïncarnatie van de grootmeester.  Normaal heb ik het moeilijk met imitaties, maar wat deze zanger vanavond ten berde bracht, bezorgde je gewoon koude rillingen.  Je zag Jacques Brel op het podium staan, springen, wenen, lachen, het kind uithangen.  Ongelooflijk hoe iemand in de huid kan kruipen van Jacques Brel zonder dat je het gevoel hebt dat hij de grootmeester na-aapt.  Mijn Frans is niet al te best, maar ik voelde me een beetje als een apostel op Pinksteren die zonder problemen vreemde talen sprak, hoewel ik de taal niet meester ben.  Links zie je Jacques Brel, rechts zijn zoon…



22:40 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-09-03

28 Gezondheid

Oeps, ik ben de kaap van de 1000 voorbij merk ik.  Ik maak me geen illusies dat er 1000 verschillende mensen mijn blogjes gelezen hebben.  Bij die 1000 zitten er zeker al 100 van mezelf.  Vooral in het begin ga je regelmatig checken hoeveel bezoekers er langs zijn geweest.  Nu begint de gewenning op te treden en durf je al eens een dagje over te slaan als het druk is geweest en je ’s avonds thuiskomt en liever lui voor de TV ligt met een glaasje wijn dan nog een achter die laptop te kruipen waar je eigenlijk al heel de dag achter zit.  Toch werken die blogjes een beetje therapeutisch, je gevoelens en ervaringen uitschrijven werkt verwerkend. Het is nooit mijn bedoeling geweest om dagelijks een groot aantal bezoekers over de vloer te krijgen.  Ik heb liever 10 vaste lezers dan 100 bezoekers die vluchtig even binnen wippen zonder de inhoud te lezen.  Bent u één van die vaste bezoekers, dan nodig ik u uit om digitaal een glaasje te drinken op de 1000. Gezondheid!



11:43 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-09-03

27 Karakter

Wat is de belangrijkste karaktertrek van iemand?  Een moeilijke vraag die ik me nochtans vaak stel.  Is het eerlijkheid?  Mensen die ik ooit betrapt heb op een leugentje hebben het (on)bewust verkorven bij mij.  Toch stel ik vast dat mensen die goed kunnen liegen, het vaak ver 'schoppen'.  Is het doorzetting?  Ja, maar die doorzetting mag niet ten koste zijn van één bepaald doel, waarbij de rest uit het oog wordt verloren.  Is het moed?  Daar ontbreekt het mij vaak aan, de moed om een idee tot een goed einde te brengen.  Zo droom ik al jaren om een trektocht te maken door Zuid-Amerika, maar de moed ontbreekt om eraan te beginnen.  Is het empathie, het talent om

zich in te leven in de gevoelens van een ander?  Dit vind ik persoonlijk heel belangrijk en moest onze maatschappij wat meer empathisch zijn, dan zouden veel problemen zo opgelost worden.  Is het luisterbereidheid?  Valt het jou ook op dat mensen niet meer kunnen luisteren naar elkaar?  Mij stoort het enorm dat er zoveel lucht gebruikt wordt, voor zinloze gesprekken.  Als ik op het einde van een teamvergadering controleer wie nog weet wat gezegd werd, dan is het resultaat bedroevend.  Iedereen heeft graag het woord, maar kan het moeilijk geven.  Is het soberheid?  Hoe soberder mensen leven, hoe vrijgeviger ze worden.  Dit heb ik zelf kunnen vaststellen in Chili.  En toch zou ik niet willen leven in hun omstandigheden, ook al zijn ze vaak heel gelukkig met het weinige dat ze hebben.  Is het dankbaarheid?  Dankbaarheid is 's werelds loon, maar oh zo moeilijk, alles wordt vanzelfsprekend gevonden.  Ik ben gelovig opgevoed, hoewel ik niet meer praktizerend ben, maar een tekst die mijn leven altijd bepaald heeft is God is liefde.  “Als de liefde er niet is, dan dient het tot niets”, schrijft Petrus in één van zijn brieven.  Liefde is dan ook voor mij de batterij waarop het leven draait, liefde in de breedste zin: liefde voor het werk, liefde voor vrienden en natuurlijk liefde voor een partner.  We zetten onze zoektocht verder...

Wat vinden jullie trouwens  belangrijk in iemands karakter?

 





18:33 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-09-03

26 Anna Lindh

Ik leef nog, wat van Anna Lindh niet gezegd kan worden.  Het is een vreemde gewaarwording om het warenhuis op televisie te zien waar ik zelf een kleine twee weken geleden nog binnen ben geweest.  Dit is de tweede moord op een politici in Zweden.  Olof Palme was in 1986 de eerste, nu Anna Lindh.  Je zou dit niet verwachten in Zweden wat bekend staat om zijn tolerantie.  Maar dat zei men van de Nederlanders ook tot Pim Fortuyn werd vermoord.  België is ook niet gespaard gebleven van  politieke moorden, denk maar aan André Cools, maar in ons land schrik je daar niet van.  Er zijn hier al heel wat politiek vreemde zaken gebeurd die nog nooit opgelost werden.  Ik denk bijvoorbeeld aan de roze balletten of de bende van Nijvel.

Ik heb het heel druk gehad deze week en had ook geen zin om in mijn blogboek te schrijven.  ‘k Zag het niet meer zitten.  Gelukkig zijn die downperiodes van korte duur.  Het mooie weer zal hier ook een rol in hebben gespeeld.  Mijn weekend heb ik volledig opgeofferd aan mijn carport waar heel wat meer uurtjes in steken dan ik verwacht had.  Vandaag heb ik een kleine 400 vijzen elektrisch in hout gedraaid.  Ik schat nog één dag werk en dan kan mijn autootje onder dak staan.  Gedaan met de vorst van de ramen te krabben tijdens de winter.

Ik hoop deze week wat meer tijd te vinden om te bloggen, maar het ziet er niet naar uit.




22:05 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-09-03

25 Rotweer

Toch vreemd hoe snel je regen beu kunt zijn.  In het laatste halfjaar heeft het eigenlijk bitter weinig geregend, maar als het terug één dag regent, zoals vandaag, dan ben ik dat reeds beu.  Het zal voor een stuk wel te maken hebben met mijn gemoedsgesteldheid die momenteel na de ontdekking in mijn oud dagboek niet zo best is.  Ik heb toch de indruk dat ons klimaat zich wijzigt, wat Frank Deboosere ook mag beweren.  Voor mij gaat het de goede kant uit, hoe meer zon, hoe liever, al ben ik geen zonneklopper, maar als de zon schijnt, dan ziet onze wereld er precies zoveel mooier uit.

Ik heb een halve dag vrij genomen om mijn carport af te werken, maar die vrije dag valt letterlijk en figuurlijk in het water.  Ik zal het werk maar uitstellen tot dit weekeinde.  Er wordt dan wel beter weer beloofd, maar die zou ik liever doorbrengen op mijn ligfiets.  Ja, soms kiezen de omstandigheden voor jou, in plaats van omgekeerd.

Ik zal de tijd die vrijgekomen is maar vullen met het invullen van mijn belastingsbrief.  Ik heb vandaag vernomen dat die binnen moet tegen eind augustus.  Het was mijn bedoeling om die via het internet in te vullen, maar door de rompslomp ben ik dit blijven uitstellen, zodat ik nu maar voor de ouderwetse manier ga.


14:43 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-03

24 Testament

Ik heb het vandaag een beetje moeilijk om mijn blogboek in te vullen.  Dank zij Erlend heb ik inderdaad de oplossing aangereikt gekregen, waarvoor hartelijk dank Erlend.  Patatje had me reeds gisteren de raad gegeven om Google te gebruiken.  Ik had vandaag al even op het werk de woorden snel gekopieerd en in Google ingebracht, maar zonder resultaat.  Er zijn wel verschillende websites waarin al deze woorden voorkomen, maar op het eerste zicht was er geen te vinden waarbij de woorden bij elkaar hoorden.  Deze avond was ik van plan om te proberen de woorden wat te groeperen volgens logische woordgroepen, maar die moeite hoef ik mij te besparen. 

Ondertussen heb ik met Google de tekst terug gevonden op heel wat websites.  Op een website heb ik zelfs de verwerking terug gevonden in een les voor het onderwijs.  De volledige tekst van het lied is hier te vinden.  Met Gracenote heb ik ontdekt dat het lied Testament terug te vinden is op twee CD’s: Voltooid Verleden Tijd en Vriend en Vijand.  Vervolgens heb ik op de website van Bram Vermeulen uitgeplozen dat beide CD’s dateren van 1991 en 2001, veel later dus na het verdwijnen van Sabine. 

Wellicht zal Bram Vermeulen de tekst reeds veel vroeger geschreven hebben.  Ik ken het repertoire van Bram Vermeulen niet zo goed.  Ik heb in een viering wel eens een liedje gehoord waarvan de tekst me lang is blijven nazinderen, iets over Ik heb een steen verlegd.

Maar de liedtekst van Testament heeft me zo naar het hart gegrepen dat ik er echt niet goed van ben.  Ik laat het maar bij dit geschrijfsel. Tot later…

Nog eens bedankt Erlend!


17:56 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-03

23 Puzzelen

Ik heb altijd graag gepuzzeld. Trouwens, programmeren vind ik het hoogste puzzelgenot.  Maar kruiswoordraadsels zijn nooit aan mij besteed geweest.  Toen ik Sabine leerde kennen, speelden wij wel elk weekend Scrabble.  Dit spel lag in onze stamcafé en Dirk, de patron,  reserveerde het spel altijd voor ons op zondagavond.  De IQ-quiz was ook zo’n programma dat we nooit misten. We maakten er een wedstrijd van om het eerst de droedels te vinden.  Hoewel taal vrouwen beter zou liggen, scoorde ik niet slecht.

Maar met de woorden die in mijn oud dagboek zijn omcirkeld, kan ik momenteel toch geen redelijke zin maken.  Ik had gisteren en vandaag geen zin om te puzzelen doordat mijn geest niet in een gezond lichaam zat, maar ik ben aan de beterhand. Wie iets kan maken met de volgende woorden, mag het gerust laten weten, ik ben zeer nieuwsgierig, want ik voel dat Sabine hierachter steekt.

ik niet ik niet dood moet je het is een ik ik pas weten als vergeten dood ben lichaam huil als jij achterliet bent ben maar dat ben dood mij echt


18:28 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-09-03

22 Stockholm

Zo, terug thuis van een werkweekje Stockholm.  Het is goed meegevallen, beter dan ik verwacht had. Alleen vandaag voel ik me belabberd, omdat ik deze nacht hevig geplaagd werd met diarree en buikkrampen, zodat ik meer het toilet heb gezien dan mijn bed.  Waarschijnlijk iets verkeerds gegeten op het vliegtuig.

Ik ben maandagmorgen vertrokken vanuit Zaventem met SAS en na een kleine twee en een half uur vliegen, raakten de banden de grond van Arlanda Airport.

Ik was nog nooit in Stockholm geweest en het moet gezegd worden, Stockholm is een prachtige stad met mooie statige herenhuizen, in een gevarieerd kleurenpalet.  Naast oude gebouwen, bezit Stockholm tevens mooie moderne architectuur.

Normaal is zo’n werkbezoek behoorlijk saai: overdag is het werken geblazen en ’s avonds dood je meestal de tijd met schoteltelevisie kijken op de hotelkamer.  Woensdagavond heb ik echter een opera meegepikt naast de Jakobskerk en donderdagavond heb ik wat gedweild in het uitgaanscentrum van Stockholm. Ik heb er een leuke Amsterdamse studente ontmoet die aan de universiteit van Stockholm een cursus internationaal zeerecht volgt.

Maandag en dinsdagavond heb ik mijn dagboek nog eens gelezen.  Een vreemde ervaring als je na twintig jaar, gebeurtenissen leest die je zo terug helder voor de geest kan halen. Zoals ik verwacht had, had Sabine er niets in geschreven.  Toch is er iets vreemds aan de hand, hier en daar werden woorden omcirkeld met een potlood.  De woorden hebben op het eerste zicht geen enkel verband met elkaar.  Ik weet dus ook niet of ze enig verband houden met de dood van Sabine. Voor wie graag puzzelt zal ik ze morgen eens opschrijven. 

18:21 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-08-03

21 Yes

YES, ik heb mijn dagboek teruggevonden dank zij zelfhypnose.  Ik begin te dementeren, neen, dit is geen grap, ik stel jammer genoeg vast dat ik geen namen meer kan onthouden.  Omdat ik dit heel erg vind, ben ik in de bib boeken gaan opzoeken, die het probleem beschrijven en oplossingen en tips meegeven.  Nu blijkt dat alles wat we met onze zintuigen waarnemen, voor altijd in ons geheugen wordt opgeslagen.  Omdat dit zo’n gigantische berg informatie is, vergeten we bewust bijna alles.  Het onderbewuste haalt dan die informatie naar boven die we denken nodig te hebben.  Er bestaan nu technieken om in de tijd terug te keren, of met andere woorden, beelden uit het onderbewuste naar boven te halen van zaken die lang geleden gebeurd zijn.  Dank zij visualisering kan je na wat oefenen het verleden projecteren achter je netvlies. Het lijkt of je als buitenstaander naar de cinema van jouw eigen geheugen staat te kijken. Het heeft te maken met in wakkere toestand dagdromen.

Via deze techniek ben ik terug gekeerd naar 14 februari 1985, de dag waarop ik Sabine leerde kennen en ik gestopt ben met mijn dagboek.  Nu blijkt dat ik die dag mijn dagboek aan Sabine heb gegeven, dus moest zij het ergens hebben weggelegd.  Sabine had een naaiateliertje in huis, want ze maakte heel veel van haar kleren zelf.  Ik heb dit kamertje al die tijd ongemoeid gelaten.  Mijn intuïtie leidde mij naar haar naaikoffertje en inderdaad, in het onderste vakje lag mijn blauwe boekje zoals ik het gedoopt had. Ik heb nog niet echt de tijd gehad om erin te lezen, maar ik neem het vandaag mee naar Stockholm.  Het zal de eenzame avonden vullen op mijn hotelkamer.  Wordt vervolgd.


18:29 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20 Niemandsland

Ik hou van films, goede films, films zoals die vaak in Filmfan te zien zijn op woensdagavond op Canvas, als er geen voetbal is tenminste, want daar hou ik niet van.  Als eenzaat (of is dit met een d???) kijk ik meestal alleen, maar dan maak ik het toch gezellig, met een glaasje wijn, een streekbiertje of een cognacje, vergezeld van een stukje kaas.  Ik heb mezelf op mijn veertigste getrakteerd met een DVD-speler, zo eentje met 6 boxen, zodat het geluid van alle kanten op je af komt.  Soms breng ik dan van het werk een LCD-projector mee en dan heb je echt dat cinemagevoel.  Enkel een dame naast mij om eens lekker in te knijpen als het spannend is, ontbreekt.

Mijn DVD’s haal ik vaak in de plaatselijke bibliotheek.  Ze hebben een mooi aanbod en je mag de DVD’s een week huren tegen de helft van de prijs zoals ik die betaal bij de videoboer.

Gisterenavond heb ik No man’s land bewonderd, een film die zich afspeelt tijdens de oorlog in Joegoslavië.  Er komt weinig geweld in voor, maar de film illustreert op zo’n sublieme manier, de zinloosheid van een oorlog en de machteloosheid van soldaten.  Problemen worden via het paraplusysteem naar boven gevoerd, waar men boven aan de top, de problemen gewoon in de doofpot stopt.

Het bijzondere aan de film is ook dat je vaak moet lachen met absurde situaties die op de keeper beschouwd, heel intriest zijn. 

Een prachtfilm die een wrange nasmaak achterlaat die je nog heel lang proeft.

 

Ik zit volgende week in Stockholm voor een reclameopdracht, je zal dus mijn dagelijkse blogje een tijdje moeten missen, maar veel mensen zullen ze wel niet missen aan de weinige reacties te zien.


11:56 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-08-03

19 Een bank vooruit en ...

Soms snap ik onze economie niet.  Vroeger was alles gratis: zichtrekeningen, bankkaarten, geld afhalen, verrichtingen aan het loket, noem maar op.  Op elke hoek van de straat, langs het marktplein van elke gemeente vond je tientallen banken: Gemeentekrediet, Bank van Brussel, Bank van Roeselare en West-Vlaanderen, Cera, Europabank en zo zou ik nog lang kunnen doorgaan, ware het niet dat ik dement ben voor namen.  Als je binnen kwam, vond je een hele rij loketten, allemaal bemand of bevrouwd met niet-gestresseerde loketbedienden, die tijd voor jou hadden.  Ze probeerden je niet één of andere verzekering aan te smeren, ze stelden geen andere oplossing voor als je geld kwam op je rekening zetten.  En de banken maakten winst, want ze bouwden steeds maar bij, steeds maar hoger.

 

Vandaag moeten banken fusioneren, zeggen ze.  De groten slokken de kleintjes op.  België wordt nog eens, een enclave van Nederland  Bij mijn bankinstelling moest ik zelfs betalen voor computerbanking, ik moest betalen om hun werk te doen.  Zover is het niet gekomen, ik heb mijn geld naar een andere bank doorgesluisd.  Ik heb een aantal vrienden die werkzaam zijn in de banksector en het is daar zo stressie geworden dat het niet meer leuk is.  Bankbedienden die reeds jaren werkten in eigen streek, mogen plots pendelen naar Brussel, omdat er hier geen werk meer voor hen is.  Dan lees ik vandaag op teletext dat een bank het heel slecht doet op de beurs, omdat ze minder winst hebben gemaakt dan vorig jaar.  Stilstaan is achteruit gaan, zegt men dan. Een paar miljoen minder op de miljarden van vorig jaar.  Waar gaat het in onze wereld naar toe?  Er is maar één bank waar het nog leuk is om er als klant te komen. Deze  



09:33 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-08-03

18 Zelfdoding

Waarom ontnemen sommige mensen zichzelf van het leven?  Waarom is de dood de enige uitkomst? Het fenomeen heeft me sedert de dood van Sabine sterk bezig gehouden. Als er in de media iets over verschijnt, dan trekt dit altijd mijn aandacht.  Betty Mellaerts heeft volgens de lezersbrieven in HUMO een uitspraak gedaan over zelfdoding die velen in het verkeerde keelgat is geschoten.  Zij had het over een laffe daad, waarop velen getuigden dat hun partner, vriend of familielid helemaal niet laf was geweest.  Nu is er iemand onder de bloggers die er een weblog aan weidt: http://21daysuicide.skynetblogs.be/ Of het een grap is, weet ik niet, maar ik vind de reacties uitermate boeiend.  Sommigen reageren heel empathisch, anderen trekken de weblog in het belachelijke en enkelen schrijven hun twijfel uit of dit een wansmakelijke grap is of niet.  Ondertussen merk ik dat de website reeds afgesloten werd.  Wellicht had de maker niet verwacht dat zijn blog zulke tegenstrijdige reacties zou uitlokken. Jammer dat de reacties ook gewist werden…

 

Zelfdoding zal wel de oplossing zijn voor een verdoorgedreven depressie.  Ik behoor tot de categorie die nooit (zeg nooit nooit) depressief is en als buitenstaander kan je met jouw verstand een depressie wel inschatten, maar met je gevoel niet.  Hopelijk blijft het zo.

Een interessante website rond zelfdoding draagt dezelfde naam www.zelfdoding.be



07:52 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-08-03

17 Vals beschuldigd

Help, de koude oorlog staat weer voor de deur, de russen vallen massaal het internet aan met behulp van Virtuele Intelligentie.  Deze virussen werden hiervoor speciaal opgeleid door Aibiemmm.  Wat kunnen wij er als simpele huis en tuin computergebruiker tegen doen? Wel, zorg voor een goed Antivirusprogramma.  Persoonlijk gebruik ik Panda, omdat dit automatisch dagelijks via het internet updates download, zonder dat ik mij daar moet mee bezig houden.  Ten tweede, installeer een Firewall.  Zonealarm is gratis (www.zonelabs.com) Ten derde, zorg dat er geen spyware op jouw computer belandt door het installeren van allerlei dubieuze software zoals Kazaa.  Ben je niet zeker of er spyware geïnstalleerd werd, dan kan je Adaware (www.lavasoft.de) downloaden een gratis programma dat spyware opspoort en verwijdert.

Trouwens, 26 augustus was een topdag voor het virus Sobig.  Ik heb zeker 30 mails ontvangen van allerlei besmette computers.  Het ergste was dat ik ook een zevental mails ontvangen heb van computergebruikers, die mij vals beschuldigden van het versturen van een mail met het Sobig-virus.  Ik heb tweemaal mijn computer gescand, zonder dat één virus werd aangetroffen (met de recentste viruslijst) .  Informatie op het net leerde me dat Sobig gewoon adressen uit het adressenboek van Outlook (express) gebruikt om als afzender te fungeren.

Ondanks al deze voorbehoedsmiddelen kan het toch nog gebeuren dat een hacker de macht over jouw computer overneemt.  Kijk maar eens op mijn Curriculum Vitae waar een hacker de reclame van Skynet onder handen heeft genomen linksboven. 




08:32 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-08-03

16 Ex libris

Ik ben nog steeds op zoek naar mijn dagboek, vruchteloos tot nu toe.  Ik heb wel een ex libris teruggevonden die Joke, mijn eerste lief, ooit voor mij getekend heeft.  Een ex libris is een tekening waarin persoonlijke eigenschappen via symbolen verwerkt worden.  Joke had dit nogal letterlijk opgevat door de letters van mijn naam te voorzien van bij mij horende zaken zoals daar zijn:

P: Ik luister graag naar muziek (Dit is na 23 jaar nog steeds het geval, het liefst elektronische muziek)

A: Ik ben optimistisch ingesteld en lach graag.

T: Ik ben een huisduif die er wel eens op uit trekt, maar dan ook altijd graag terug  keert.

R: Ik wilde op 17-jarige leeftijd onderwijzer worden en vind dit nog steeds een prachtig beroep waar ik heel veel respect voor heb.

I: Elektronica was toen mijn passie: versterkers, lichtorgels, radio’s.  Later heb ik mijn eerste computer ook zelf gebouwd.

C: Ik sliep en slaap nog altijd graag.  Dromen is hier een vast onderdeel van.

K: Ik maakte toen met mijn vrienden vaak trektochten, het liefst door Ierland.

 

Vreemd om tijdens mijn zoektocht zo het verleden terug op te rakelen.  Het eerste wat ik deed was ruiken aan het tekenpapier en onmiddellijk werden de herinneringen losgeweekt uit mijn onderbewuste.  Geuren brengen gemakkelijk ervaringen terug naar boven bij mij.

Intuïtie is nog zoiets waarvan men zegt dat vooral vrouwen dit bezitten, mijn intuïtie vertelt me dat ik op de goede weg zit om het bewuste dagboek tegen te komen.  We zullen zien…



00:49 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-08-03

15 Naturisten

Zoals beloofd gisteren zie je hier de originele foto waaruit ik die twee mooie meisjes geplukt heb.  Ik kon het niet laten om de naam van de boot te wissen en te vervangen door iets anders ;-) 

Wat een zalig gevoel moet het trouwens zijn om in je naakie zo in zee te springen.  Bij erochique vind je nog een foto uit die reeks beminnelijke zeemeerminnen.

Ik duik zelf af en toe, maar dan gesnoerd in zo’n rubberpak.  Ik zou best wel eens in Adamskostuum zo tussen de dolfijnen willen zwemmen.  Moet een heerlijk vrij gevoel geven.  Ik heb één keer in mijn leven met Sabine als naturist in het voormalige Joegoslavië verbleven, ik vond het eigenlijk heel lekker en ben sedert toen de naturisten anders gaan bekijken, figuurlijk wel te verstaan.


10:40 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-08-03

14 Zien is geloven?

In Irak werd een Palestijns cameraman doodgeschoten omdat hij de waarheid filmde. De vraag is echter: “Is alles wat we zien, wel de waarheid?”  Neen dus, met de huidige technieken kan men alles tonen wat men wil dat je ziet, zowel op foto als op film.  Mensen zijn zo goedgelovig om het voor waarheid aan te nemen.  Niets is wat het lijkt en dit is niet van deze tijd alleen. Oorlogsverslaggeving is altijd aangepast geweest volgens de wensen van de opdrachtgevers.

Het leuke is dat de simpele leek tegenwoordig ook op zijn thuiscomputertje foto’s kan samenstellen die de wereld rond reizen via het internet als De waarheid.  Wie heeft de foto niet gezien van Bush die een kinderboek onderste boven houdt?  Ik heb hem verschillende keren in mijn mailbus gekregen.

 

Bush met verrekijker

 

Bush met kinderboek

 

Zie ook blog 1

 

Bush doet zoals altijd een beroep op God

Met tekenprogramma’s als Paintshop Pro kan je makkelijk zelf dergelijke trucjes uithalen.  Je hebt er alleen een dikke portie tijd voor nodig.

Morgen publiceer ik de originele foto die ik gebruikt heb om de collage te maken van mijn klokje thuis.

 

http://www.clickfire.com/viewpoints/articles/creating_a_manip_image.php

http://www.wired.com/news/images/0,2334,56430-5539,00.html

 

Reclame is trouwens het mooiste voorbeeld dat mensen graag geloven in leugens.



15:47 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-08-03

13 Broodje @ap

Ik hou van Broodje Aapverhalen.  Wie deze literatuur niet kent, het gaat om verhalen die waar lijken, maar het meestal niet zijn.  In het Engels worden ze vertaald als Urban Legends, vandaar dat wij ze ook wel stadslegendes noemen.  Maar Broodje Aap vind ik leuker, vooral het verhaal dat erachter steekt.  Op de website www.broodjeaap.nl  lees je de verklaring, samen met een verzameling van andere gevarieerde verhalen. Reclame valt eigenlijk ook onder deze proza, want wij proberen ook leugens te verkopen, verpakt in glitterende waarheid.

 

Nu las ik vandaag een verhaal op een Amerikaanse site waarvan ik niet weet of het echt of vals is.  De Amerikaanse regering zou onder druk van Microsoft verzwijgen dat de grote elektriciteitspannes aldaar, te wijten waren aan het zogenaamde Blastervirus dat vorige week op het net werd losgelaten. 

De computers van een kerncentrale in Pennsylvania vielen gedeeltelijk uit nadat ze besmet werden met het Blastervirus.  Aangezien het netwerk draait onder Windows NT, heeft Microsoft er vele miljoenen dollars tegen aan gegooid, om dit nieuws in de doofpot te stoppen.  Het gevolg echter was dat grote delen van Amerika en Canada zonder stroom zaten, zodat onschatbare informatie op PC’s verloren is gegaan.  Op die manier kon het virus wel een halt worden toegeroepen in Amerika, zodat het effect in Europa achteraf groter was dan in Amerika.  Hopelijk hebben de computers van Skynet er geen last van.




07:53 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-08-03

12 Patatje

SV, waarom noem je mij Patatje? Dat was het troetelnaampje dat Sabine ook altijd voor mij gebruikte.  Het was even schrikken toen ik jouw reactie las. Ik zal je tip om mijn oud dagboek te controleren wel ter harte nemen.  ‘k Zou alleen bij God niet weten waar ik het ergens gelaten heb.  Ik ben iemand die alles een beetje laat slingeren, maar ik weet meestal wel goed waar de slinger hangt.  Alleen wordt alle info die ik na een jaar niet gebruikt heb, naar mijn onderbewuste gerangeerd. Het is trouwens niet het eerste dagboek dat ik verloren ben. Toen ik 16 was, verloor ik mijn vorig dagboek op de stoep voor het huis van een meisje op wie ik toen smoor was. Ik was te verlegen om het haar te vertellen, maar mijn dagboek bewaarde al mijn gevoelens die ik voor haar koesterde op papier. Ik hoopte dat Joke mijn dagboek zou vinden en zo mijn gevoelens voor haar zou ontdekken. De volgende morgen vond ik mijn dagboek terug in mijn brievenbus. Ik heb nooit geweten wie de eerlijke vinder was, maar in mijn dagboek stond mijn adres niet genoteerd, de vinder kende mij dus persoonlijk en ik heb altijd geloofd dat het Joke was geweest. Ik vond het toen wel vreemd dat ze er mij nooit over aangesproken had, hoewel dit wederzijds was, omdat ik liever een droom koesterde, dan de waarheid onder ogen te zien.

Toen ik mijn dagboek terug in bezit had, verdween alle motivatie om er nog verder in te schrijven, omdat mijn doel bereikt was: Joke wist nu hoeveel ik van haar hield en welke natte dromen ze mij bezorgde. Had mijn moeder mijn dagboek 'voor' mij uit de brievenbus gehaald, dan hadden mijn natte dromen haar waarschijnlijk een beroerte bezorgd, hoewel ik de wijze waarop ik Jokes borstjes had beschreven, best poëtisch vond.

Ik heb twee jaar een vlinders-in-de-buik-relatie gehad met Joke tot ik terug keerde van een Chirokamp.  Joke bleek om onbegrijpelijke redenen plots verhuisd te zijn en niemand wist waar ze met haar ouders naartoe getrokken waren.



12:15 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-08-03

11 In memoriam

Vandaag is het precies 15 jaar geleden dat Sabine op een vreemde manier uit mijn leven verdween.  Sabine ging elke week tweemaal joggen en maakte daarbij soms trippen van 15 km.  Op 21 augustus 1988 vertrok Sabine om 9u15 voor haar wekelijks zondagstoertje. Ze is nooit meer terug gekomen.  Toen Sabine ’s avonds nog niet terug was, heb ik de politie verwittigd. Die wilde nog geen onderzoek starten en gaf me de raad om nog 24 uur te wachten en daarna terug contact op te nemen indien ze nog niet terecht was.  De volgende dag kreeg ik om 13 uur een telefoontje dat ze was gevonden aan het kanaal, verdronken.  Volgens het parket bleek het om zelfdoding te gaan, een visser had haar van de Schaapbrug zien springen, maar er verder geen aandacht aan besteed omdat hij dacht dat het om een grap ging.  Ik heb nooit geloofd in de thesis van zelfdoding.  Sabine had geen afscheidsbriefje achter gelaten en ze was lachend vertrokken met de mededeling: “Vergeet je dagboek niet in te vullen!”, een vreemde opmerking, want ik was met mijn dagboek gestopt de dag dat ik Sabine leerde kennen.  Er waren niet de minste spanningen tussen ons en ook op school waar ze werkzaam was, waren er geen problemen.  Haar leerlingen waren haar leven.  Ze had ook nooit een poging ondernomen of er zelfs maar een allusie over gemaakt.

Elk jaar ga ik alleen in ons lievelingsrestaurant ons lievelingsgerecht eten.  Voor vanavond heb ik opnieuw een tafeltje geboekt. Ik ben nog altijd op zoek wat er die bewuste dag gebeurd is.




08:34 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-08-03

10 Antiroker

Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.  Dit is zeker het geval in de reclamebusiness.  Ik ben momenteel een reclamecampagne aan het voorbereiden voor een bekend sigarettenmerk, maar ben persoonlijk antiroker.  Ik heb de lijdensweg meegemaakt van een longkankerpatiënt, mijn schoonvader zaliger, die een fervent roker was tot hij de kracht niet meer had om aan zijn sigaret te trekken. Ik heb verschillende röntgenfoto’s gezien van zijn longen die op een asfaltbaan leken. Neen, voor mij geen rokers, en toch ben ik bezig hun wereldje in stand te houden.  Mijn zoete wraak is dat ik op hun kosten tijdens de werkuren, een antirokerscollage heb geknipt en geplakt voor in mijn blogboek. Voilà!





20:27 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-08-03

9 Hilde

Sorry, maar ik had gisteren geen tijd om het verslag over mijn fietstocht verder aan te vullen.  Ik ben terug aan de arbeid geslagen en mijn eerste werkdag was hectisch. Ik had je echter beloofd om iets te vertellen over Hilde.  Hilde kampeert nog steeds met de caravan die ze aangeslagen heeft uit haar gestrande huwelijk.  Ik hielp haar bij het opstellen van de caravan en het opzetten van de luifel. Tijdens het verkennend gesprekje klikte het meteen en toen bleek dat ze met dezelfde doelstellingen was gekomen als ik, besloten we om samen te fietsen.  Hilde komt uit Utrecht en is verpleegster in een bejaardenzorgcentrum aldaar.  Ze is 36 en heeft twee schattige dochters volgens de foto’s die ik gezien heb.  ’s Avonds leerden we elkaar beter kennen, zeker toen de glaasjes wijn de tongen wat losser maakten.  De laatste avond nodigde ze me uit om de nacht door te brengen bij haar in de caravan.  Het is een onvergetelijke nacht geworden.  We besloten om via het internet contact te blijven houden.  Vreemd hoe je op zo’n korte tijd zo snel een relatie kan opbouwen waarvan je weet dat ze puur, eerlijk is.  Jammer dat Utrecht niet naast de deur ligt.


13:05 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-08-03

8 Humor

Humor is de zwemgordel op de rivier van het leven.
Humor: de kunst om de 3 zijden van de medaille te zien.
Humor is een kristal dat zich alleen ontwikkelt in diepe en langdurige pijnen.
De beste humor is die welke je vijf seconden doet lachen en tien minuten nadenken.
Humor is de paraplu van de wijzen.
Humor is een deur naar de eeuwigheid.
De beste manier om een probleem op te lossen is de humor ervan te ontdekken.








11:47 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-08-03

7 Baarle Hertog Baarle Nassau

Traditiegetrouw trek ik er elk jaar op uit met de ligfiets naar Nederland. Ik had intussen in het verleden Zeeuws-Vlaanderen reeds voldoende verkend.  Daarom besloot ik een nieuw stukje Nederland te ontdekken, namelijk Brabant.  Via het internet had ik een boerderijcamping uitgezocht in Baarle Nassau/Baarle Hertog, maar die bleek volzet te zijn.  In Alphen, net over Baarle, vond ik een andere boerderijcamping, aangesloten bij het Vekabo.  Hier was er wel nog een plaatsje vrij voor mij.  Reeds jaren maak ik gebruik van boerderijcampings: het is er rustig, gemoedelijk en niet duur.  Bij mijn aankomst werd ik hartelijk ontvangen door de boerin, die me vergastte met koffie en cake.  De boerderijcamping lag ook net over Baarle Nassau/Hertog, een uniek dorp.  Het is gelegen net over de grens (zo’n 10 km)  In het dorp zijn er 22 enclaves Belgisch grondgebied en binnen die enclaves, zijn er vervolgens nog 7 exclaves, lappen Nederlandse grond.  Baarle Hertog is het Belgische stadsdeel, Baarle Nassau het Nederlandse, maar het vreemde is dat die twee voortdurend omwisselen.  De ene keer sta je op Belgisch grondgebied en even later bevind je jou terug in Nederland.  Dit is het best te merken aan de huisnummers die steeds het vlagje dragen van het land waartoe ze behoren.  Na een reeks Nederlandse nummers, verschijnen plots enkele Belgische huisnummers.  De voordeur bepaalt tot welk land de woning behoort.

 

Naar het voorbeeld van Limburg wordt hier ook gewerkt met fietsknooppunten die grensoverschrijdend zijn.  Je rijdt hierbij van knooppunt naar knooppunt en elk knooppunt heeft zijn eigen nummer.  In Nederland staat op elk knooppunt ook nog eens een overzichtskaart.  Op de camping was de kaart ook aanwezig, zodat ik gemakkelijk mijn eigen fietsroute kon uitstippelen.  Er is echter ook een groot aanbod van fietsroutes, een waar fietsparadijs voor de liefhebbers.

 

De tweede dag arriveerde Hilde, een gescheiden vrouw, die net als ik elk jaar een fietsreisje maakt, terwijl ze zonder kinderen was.  Morgen bericht ik hier meer over.





12:57 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-03

6 De perfectie

Ik heb gisterenavond de perfectie gezien, gehoord, beleefd.  De perfectie heeft een naam: Cirque du Soleil.  Dank zij mijn connecties in de reclamewereld kon ik een VIP-plaats bemachtigen.  Vijf voor acht werd de animatie in gang gezet terwijl de laatste toeschouwers binnen stroomden in de prachtige tent.  Zoals het de perfectie beaamt duurde het eerste deel precies één uur.  De pauze was precies na een half uur afgelopen en het tweede deel duurde even lang als het eerste.  De perfectie was te bewonderen in de belichting, de muziek, de klankinstallatie, de opening, de acts, de originialiteit, de kostuums, het zitcomfort, de timing en zo zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan.

 

Mijn blogboek zal een weekje gesloten blijven, want ik trek er 5 dagen tussen uit met een tentje richting Nederland waar ik met mijn ligfiets de wegen aldaar onveilig maak.  Tegen 40 km/u schuren over de Nederlandse fietspaden, zalig.  Ik ben de gelukkige bezitter van een M5 20/20 bovenstuur, tweedehands gekocht, en nog geen moment spijt van gehad. Tot volgende week…




10:24 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-03

5 Erochique

Ik hou van mooie meisjes.  Sedert mijn puberteit ben ik op zoek naar de ideale vrouw.  Het uiterlijk is hierbij de eerste parameter: liefst blond, maar bruin of zwart is ook geen probleem, blauwe ogen, borsten die gezien worden, maar de ogen niet uitsteken omdat ze te groot zijn en vooral een vrouw met kont.  De binnenkant is natuurlijk ook belangrijk, luisterbereid en eerlijkheid zijn hier heel belangrijk voor mij.  Hoewel ik reeds vijftien jaar alleen ben, heb ik twee maal de kans gehad om een deel van mijn levensdagen te delen met een mooie vrouw.  Twee keer is het vreemd afgelopen, mijn zoektocht gaat dus verder.  Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker de ideale vrouw te vinden is.  Via mijn beroep, loop ik figuurlijk toch wel heel wat mooie vrouwen tegen het schaars geklede lijf, maar hoewel ik best een leuke relatie heb met deze dames, is er geen enkele tot nog toe bij mij thuis over de vloer gekomen.

 

Ondertussen blijf ik net zoals Louis Paul Boon mooie meisjes verzamelen. Vroeger verzamelde ik ze in een schoendoos, maar nu staan ze op mijn harde schijf.  Dank zij het internet is mijn verzameling fors aangegroeid.  Soms is mijn verzamelwoede een obsessie en kan ik ’s nachts uren ontelbare sites afschuimen, op zoek naar mooie meisjes.  Daarbij ben ik echt niet op zoek naar porno, hoewel daar ook best mooie meisjes te vinden zijn.

Ik heb een collage gemaakt van mijn top drie.  Links zie je Fernanda Lessa, rechts Carmella De Cesare.  Het meisje in het midden is mijn favoriet, maar ken ik niet bij naam. Mijn zoektocht op het internet heeft me reeds duidelijk gemaakt dat het zou gaan om een pornoactrice.  Jammer dat zo’n mooi gezicht in die wereld terecht is gekomen. Ze lijkt wel verbazend goed op Sabine, vandaar dat het mijn favoriet is natuurlijk!

Ik wil mijn verzameling wel delen met ooggetuigen en zal daarom regelmatig in mijn blogboek een link leggen naar een babe die voor mij de Award Erochique verdient.  Wie mij wil helpen om mijn verzameling verder uit te bouwen, stuurt maar een foto of link door naar mijn emailadres.  Bedankt bij voorbaat.




13:14 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-08-03

4 100 jaar getrouwd

Mijn moeder is dit jaar 50 jaar getrouwd en mijn vader ook, samen zijn ze volgens de klassieke wiskunde dus 100 jaar getrouwd ;-) Op 28 november 1953 gaven ze elkaar hun jawoord.  Ze houden het ondertussen reeds 50 jaar vol en dit wordt gevierd op 30 november 2003.   Ik ben verantwoordelijk voor de uitnodigingen en de bedankingskaartjes, een opdracht die ik met plezier aanvaard heb, hoewel er meer tijd in gekropen is dan verwacht.  Ik sta ook versteld van de prijzen van kleureninkt en fotopapier.  Ik vraag me af of het niet goedkoper was geweest om alles op de klassieke manier te laten drukken.  Maar het resultaat mag wel gezien worden.  De kwaliteit van de fotoprinters is er de laatste jaren met reuzensprongen of vooruit gegaan, maar kwaliteit heeft zijn prijs.

Mijn ouders zijn beiden nog in een goede gezondheid en wat nog belangrijker is: helder van geest.  Mijn vader is momenteel 75 jaar, maar legt meer kilometers af met zijn fiets dan vele wielertoeristen.  Het fijne is ook dat je elke dag nog merkt dat ze elkaar graag zien.  Dit betekent niet dat ik ze elke dag zie, daarvoor wacht de mens tot ze ziek zijn, om ze te zien aftakelen.

Ik heb vijf jaar mogen delen met Sabine, het zouden er nu vijftien geweest zijn als…




14:24 Gepost door Patrick Quinzebilles | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |